آفتاب ادمونتون، لطیف ترین نگاه خورشید

چقدر زمان داره زود سپری میشه. روزای اول، گذشت زمان به سرعت خیلی خوشحالم می کرد. دلایل زیادی داشت، یکی از عمده ترین دلالیلش نزدیک تر شدن به زمان برگشت به ایران و دیدن دوباره وطن و خانواده بود. اما از اونجا که همین روزهای گذشته جزو زیباترین و ارزشمندترین لحظه های زندگیم بوده و یاد گرفتن، تجربه کردن و بزرگ شدن با هر لحظه لحظه حضورم اینجا عجین بوده دلم می خواد یه کمی تو حال متوقف بشم،همون حال که به قول یکی از دوستام Present به معنی هدیه است و تا میتونی قدر حال رو بدون.

امروز یکی از قشنگ ترین صبح های زندگیم بود. طبق معمول قبل از اینکه بیام بیرون دما رو چک کردم 24- و با وزش باد 30-. اما به محض اینکه چند قدمی راه رفتم. با دیدن خورشید خانوم تو آسمون با اون ابهتش واقعا هیجان زده شدم. تابش اشعه های خورشید روی برف، فکر کنین حدود 40 سانتیمتر برف روی زمین، یه درخشش عجیبی داشت. حالا می فهمم ادمونتون شهر آفتاب کانادا یعنی چی! .حتی اگه انقدر سرد ولی این خورشید خانوم قشنگش تو زمستون میارزه.

خب دیگه یواش یواش همه دارن میرن! البته دانشگاه به حالت dead & empty  در اومده از اول هفته. تو آزمایشگاههای طبقه ما اونایی که کار می کنن تکنسین ها هستن که دارن جمع و جور می کنن و تا فردا ظهر که قراره ساختمون های دانشگاه به طور رسمی بسته بشه فکر کنم باشن ولی دیگه دانشجویی نیست!! کار کردن تو این شرایط خیلی مزه میده. آدم راحتتر میتونه تمرکز کنه البته حال و هوای اینا اینجا منو یاد اسفند ماهه خودمون میندازه و از همین الان غصه دارم که نزدیک سال نوی ما اینجا اوج ترم آینده است

خب من دیگه برم آزمایشم رو تکمیل کنم چون 4 ساعت بیشتر وقت ندارم که تمومش کنم.

یه ضرب المثل انگلیسی هست که میگه:

Beauty is in the eye of beholder

خدای مهربونم، تو را سپاس که هم زیبا آفریدی هم زیبا بینی را به ما آموختی