Do u like living in Edmonton?

چیزی گفت و رفت. خندید مثل همیشه تلخ. سوال کرد Elham, do u like living in Edmonton?  سریع سرم رو برگردوندم به سمتش با ذوق گفتم yeah!! خندید، قاه قاه و گفت چرا؟ من تا حالا کسی رو ندیدم اینجا رو دوست داشته باشه؟. حتما اینجا رو با کالیفرنیا مقایسه می کنه دیروز هم هر چی بهش گفتم اینجا تابستوناش محشره گفت نه! چون اینا زمستونای خیلی سختی دارن به نظرشون میاد تابستوناشون خوش آب و هواست. گفتم خب کالیفرنیا تابستوناش چند درجه میشه. گفت 40 ، یاد تابستونای تهران افتادم که آدم از گرما کلافه میشه اونوقت نمیدونم اون چطوری ادعا میکنه تابستونای ادمونتون مثل بقیه جاهاست.

رفت انعکاس صدای خنده اش هنوز تو آزمایشگاه هست یا تو سر من صدا میکنه نمیدونم اما می خواستم بهش بگم تابستونای 40 درجه کالیفرنیا رو دوست داری، اصلا هم از گرماش کلافه نمیشی چون:

خانواده ات اونجاست، چون اونجا تنها نبودی، شاد بودی. اونجا خوش بودی لحظه های قشنگ داشتی حالا دور از زن و بچه ات اینجا معلومه که اینجا رو دوست نداری. اگه هر جای دیگه دنیا هم که بود تو دوسش نداشتی چون خانومت حاضر نیست جای دیگه جز کالیفرنیا زندگی کنه. می خواستم بگم دلت خوش نیست…

آدم اونجا خوشه که دلش خوش باشه. آدم اگه هر چی که داشته باشه ولی دل خوش نداشته باشه نمی تونه از زندگی لذت ببره. اما نشد که بهش بگم زود رفت. اصلا قاه قاه خنده اش منو طوری مبهوت کرد که طول کشید به خودم بیام. اونم جزیی از زندگی منه. بخشی که هر چند برای من داشتنش خوش آیند نیست اما منی که عادت دارم نیمه پر لیوان رو ببینم وجودش رو اینجا تو آزمایشگاه دوست دارم. هر گز از زندگی نخواهیم که با ما همواره ملایم باشد، در خواست نا معقولی است، از خدا خواهیم به ما توانایی بدهد ما ملایمت پیشه کنیم.

الهی آتش عشقت به جان زد